Eerbeek 26 februari 2010

Een belevenis in Eerbeek

Op 26 februari 2010 hebben we een optreden staan in Eerbeek, vlak bij de Posbank en Laag Soeren, een van de mooiste plekjes in Gelderland.
We treden als gastensemble op bij gemengd koor De Herleving. Dat deden we al eerder, zij het dat dit al 13 jaar geleden was. Voor slechts een beperkt aantal van ons het daardoor een Her(be)leving). Pikant detail daarbij is dat onze huidige muzikaal leider Mario Lamers indertijd een van de tenoren was in het ensemble.
We worden hartelijk welkom geheten door de koster van een prachtige boogkerk met heel veel hout. En een mooi uitgelicht kruis achter het podium. Dat zal een Goddelijke uitstraling geven bij het optreden. Jammer is dat het licht ook lawaai maakt wat de concentratie niet ten goede komt. De koster wordt dan ook gevraagd om het licht te dimmen. Dat doen wij niet en we zingen voluit in.
Mario zal ons, voor de eerste keer tijdens een concert, dirigeren. Dat doet hij uiterst bescheiden op de eerste rij gezeten met evenzeer bescheiden hand- en armbewegingen om ook vooral zijn buurvrouw, die niettegenstaande het groot uitgevallen bordje “gereserveerd” er toch op gaat zitten. Nu is Mario niet alleen muzikaal leider maar ook een gecertificeerd mediator dus deze mevrouw had geen schijn van kans er te kunnen blijven zitten, zoveel was duidelijk.

Het programma begint met een ruim uitgevallen welkomstwoord van de voorzitter van De Herleving waarin ook wij welkom worden geheten en ook al bevinden wij ons in de kleedkamer dan wel in de hal, de hartelijkheid is niet mis te verstaan. De Herleving start het programma met een variëteit van populaire stukken van eigen bodem maar ook het wonderschone lied The Rose van Bette Middler. Na een korte pauze worden wij op het podium genood en steken van wal met het vijfluik van Elgar. Niet bekend met het enthousiasme gehalte van dit publiek richten we ons maar vooral op het mooi zingen en wat minder op het contact met het publiek. Toch merk je op dat er een toenemende mate van instemming is met ons repertoire. Dat vijfluik loopt, zeker ook door de aanwijzingen vanaf de eerste rij, prima. Ook op de eerste rij, maar dan aan de andere kant zit een balende maar niettemin actieve bas. Hans heeft last van de keel en kan niet zingen maar het maken van foto’s gaat hem goed af. De dag later kost het ongeveer een half uur om alle opnamen te laten passeren.
Het met een knipoog uitgevoerde Halleluja van Leonard Cohen ontlokt slechts hier en daar een fronsende wenkbrauw, over het algemeen kan het publiek er wel de humor van inzien, dat was een ingecalculeerd risico. Ook Mad World gaat lekker en het daarop volgende Something Inside is heerlijk om te zingen.
Na de pauze nemen wij het voortouw voor het tweede deel van het programma en de sfeer wordt luchtiger na de Ode aan het ruisende riet. In Holland en Homeless mogen er zijn en de afsluiting Rossiniani is en blijft een uitsmijter.
Een fijn optreden in een mooie ambiance te gast bij een koor met een totaal andere uitstraling maar met een niet minder enthousiasme. In een plaatselijk etablissement nuttigen wij nog een enkel glas en bitterbal, zien de ploegenachtervolging op de Nederlandse schaats mislukken maar de snowboard in de sneeuw afdaling van Nicolien Sauerbrei beloond worden met Goud in Vancouver en keren nadien vergenoegd huiswaarts.

Arthur Kuilboer
Bas