Den Bosch - Trier 2011

Lustrum Dubbel-Zes – Contrapunto
Wat 5 jaar geleden begon als een experiment is uitgegroeid tot een jaarlijks terugkerend feestweekend. 22 oktober 2011 komt in de boeken te staan als het eerste lustrum. Een lustrum met een gouden randje, waarbij de weergoden het bijzonder goed met ons voorhadden.
Veel voorbereidende werkzaamheden om alles goed gepland te krijgen. Terwijl Milton en zijn zeer volgzame assistent Stefan en natuurlijk Brigitte op het landgoed van Jan van Veldhoven aan het koken waren en Fred en zijn zoon Robin de overige zaken regelden arriveerden onze gasten uit Trier. Iets voor 12 belde ik naar Bert en hij vertelde dat het ongeveer nog 5 tot 10 minuten kon duren. Later hoorde ik dat de chauffeur een verkeerde keus had gemaakt en op de baan richting Utrecht terecht was gekomen waardoor ze eerst het Hotel passeerden om vervolgens via Hedel weer terug te komen. Jammer dat we dat beeld zelf niet hebben gezien.
Een hartverwarmende en hartstochtelijke begroeting. Zelfs het nieuwe Contra Punto lid Maria paste zich direct aan deze gewoonte aan. Het lied Küssen verboten ( dat dezelfde avond gezongen zou worden) was niet direct op ons van toepassing. Erg vervelend allemaal.
De historische rondvaart over de Binnendieze en de spectaculaire doorgang naar de Dommel waren prachtige ingrediënten voor een goede opmaat naar de rest van de dag. Een korte wandeling naar het Bastionder en een bliksembezoek aan de St.Jan met natuurlijk het beeld van Maria volgde.
De ontvangst op het stadhuis waarin we door waarnemend Burgemeester Geert Snijders in het Duits werden toegesproken werd gevolgd door een kort optreden van CP en Dubbel-Zes. Dominikus antwoordde in het Engels iets waar hij later wel wat spijt van kreeg. De Bossche bol(len)(letjes), doorhalen wat niet van toepassing is, vonden gretig aftrek.
Het landgoed de Pettelaar, in de volksmond beter bekend als het bos van de Gruijter, was een waarlijk rustpunt in alles. Geweldig om daar te mogen zijn en dan te mogen genieten van een fantastisch buffet bij de ondergaande zon. Wat wil een mens nog meer. Twee keukenprinsen en een prinses, waarvan Milton de ongekroonde koning was, hebben gezorgd voor de inwendige mens. En dat was hard nodig. Voor sommige was de Bossche Bol in het stadhuis wat te klein. Maar ja er zijn er die altijd al dingen te klein vinden. Iets minzaams aan mij werd plots lang. Excuses voor deze verspreking. Laat ik me bij de hoofdzaak houden. Ik vervolg mijn verhaal. Het Eileen Aroon dat gezamenlijk werd gezongen op het open veld met uitzicht op de ondergaande zon en de grazende paarden was voor mij een voorbeeld van een prachtige intense verbondenheid.
Berlicum. De protestantse kerk aan het raadhuisplein mocht dankzij de inspanningen van Roel en Grietje als concertpodium worden gebruikt. Zoals het gaat met Dubbel Zes was het altijd weer de vraag hoeveel mensen zitten er. De kaartverkoop was ronduit slecht gegaan ondanks de inspanningen, waaronder wat lastminute acties. Vlak voor onze opkomst hoorden we dat er nog slechts enkele stoelen leeg waren. Hoezo alles op het laatst. Dubbel Zes heeft zich van de goede kant laten horen. De reacties logen er niet om. Contrapunto was zelf minder tevreden over het eerste deel. In het tweede deel namen ze revanche met name toen er zonder bladmuziek werd gezongen. Al met al een geslaagd concert.
De bar in Mercure was open tot 01.00 uur. Er waren nogal wat beperkingen. Jammer dat er niet gezongen mocht worden maar ja soms gaan die dingen zo. Terwijl de barjuffrouw aan het ruimen was en de laatste glazen werden geleegd hadden enkele Contrapunto leden nog wat meegebrachte flessen wijn geopend. De schrijver dezes heeft daar maar niet meer aan meegedaan. Ik wilde toch nog enigszins in fatsoenlijke staat thuiskomen.
Zondagmorgen een gezamenlijk ontbijt in Mercure waarbij een van onze leden vergeten was om het tenue aan te trekken. Gelukkig bracht de oude kleding van Ton en de schoenen van Fred uitkomst. Dit lid ( ik zal zijn naam niet noemen maar in het kader van de wet op de privacy me slechts beperken tot de initialen Paul V. ) vond later dat hij er als een soort Charlie Chaplin bij liep. Ik zou eerder de betiteling Pipo de Clown hanteren. Dat terzijde. Het bezoek aan het Jheronimus Bosch Art Centre vormde de afronding van dit weekend, waarbij onze Trierse vrienden nu wel alles uit het hoofd zongen. Geweldig wat gebeurt er dan opeens meer. Na afloop in de brasserie bleek de koffie snel op. Maar ja wat wil je als ruim 50 mensen gelijk de toog bestormen.
De Herr Vorsitzender Jos sprak onze Trierse vrienden toe en het cadeau dat werd aangeboden moest worden opengemaakt. Er werd luid geroepen “aufmachen”, waarbij een niet nader te noemen lang lid van Dubbel Zes zich te buiten ging door op de tafel te kloppen en hard te roepen “aufmachen” Schandalig gewoon. Excuses zijn op zijn plaats, overigens ook van hen die er om gelachen hebben.
Het Mariabeeld met de Kia dankzij het prachtige werk van Etienne werd in grote dank en ontroering ontvangen. De afsluitende toespraak van Dominikus loog er niet om. Het afscheid is altijd weer vervelend. Ook nu weer kussen en omhelzen en tranen. Het sms’je van Bert dat vrijwel direct na vertrek op mijn mobiele telefoon binnenkwam wil ik de lezer niet onthouden.
“Ich danke dir, euch seid wunderbare Menschen, freunde…. Weil man Engel ohne Flügel nicht Engel nennen darf, nennt man sie Freunde”
Een mooier afscheid kun je je niet wensen.
Cees van Hoof